برخلاف تمرینات قدرتی که معمولاً با کوشش‌های شدید کوتاه و برای غلبه بر یک مقاومت سنگین به‌منظور افزایش توده عضله اسکلتی انجام می‌شود، HIT معمولاً با فعالیت‌هایی نظیر دوچرخه‌سواری یا دویدن همراه است و هایپرتروفی بارزی را در تار ایجاد نمی‌کند. این نوع تمرینات در دو شکل کلی HIT با وهله‌های فعالیت کوتاه‌مدت و HIT با وهله‌های فعالیت بلندمدت طراحی می‌شوند. هدف HIT با وهله‌های فعالیت کوتاه‌مدت صرفه‌جویی در زمان فعالیت ورزشی و اکتساب و سازگاری‌های ممکن با حداقل حجم تمرین است، بنابراین به آن HIT با حجم پایین نیز اطلاق می‌شود(15). اما در برخی از پژوهش‌ها به‌منظور کاهش فشار فیزیولوژیک و خطرات احتمالی، از شدت پایین‌تر HIT برای ایجاد سازگاری‌های فیزیولوژیک و متابولیک استفاده نموده‌اند که در اصطلاح به آن HIT با وهله‌های فعالیت بلندمدت و یا تمرین تناوبی هوازی با شدت بالا گفته می‌شود (). این نوع HIT بااین‌حال که ازنظر زمان تمرین نسبت به HIT با حجم پایین مقرون‌به‌صرفه نیست، بااین‌حال سازگاری‌های متابولیک به آن نسبتاً بیشتر است و می‌توان آن را برای برخی از بیماری‌های قلبی- عروقی، متابولیکی و همچنین افراد مسن با اطمینان خاطر بیشتری استفاده کرد(127).

بنابراین با به‌کارگیری این تمرینات می‌توان دامنه وسیعی از سازگاری‌های عملکردی، متابولیکی و عضلانی را انتظار داشت(128). لینوسیر[1] و همکاران پیشنهاد کردند که سوخت‌وساز هوازی در طول دوره‌های ریکاوری تمرینات شدید برای بازسازی کراتین فسفات و اکسیداسیون اسیدلاکتیک (پاک‌سازی لاکتات) نقش مهمی دارند(129). بنابراین به نظر می‌رسد که HIT به سمت سوخت‌وساز هوازی سوق پیدا می‌کند که این امر ظرفیت سوخت‌وساز هوازی را افزایش می‌دهد. همچنین اجرای HIT موجب افزایش سوبستراهای در دسترس عضله می‌شود. افزایش معنادار فسفوکراتین (31 درصد) و گلیکوژن عضلانی (32 درصد) پس از دو هفته HIT روزانه گزارش‌شده است(130). بارنت و همکاران مشاهده کردند 8 هفته HIT موجب افزایش محتوای استراحتی گلیکوژن عضلانی شد(131). بورگمستر و همکاران افزایش محتوای استراحتی گلیکوژن عضله (26 درصد) را با 6 جلسه تمرین تناوبی سرعتی در طول 2 هفته گزارش کردند(132). گائینی و همکاران (2012) به دنبال یک جلسه فعالیت خیلی شدید (HIE) افزایش معنادار در MDA و GPX و عدم‌تغییر معنی‌دار در  SOD را مشاهده کردند(6). بوگدانیس و همکاران (2013) نیز به دنبال یک جلسه فعالیت خیلی شدید افزایش معنادار در فعالیت GPX، CAT، پروتئین کربونیل (PC) و ظرفیت آنتی‌اکسیدانی تام را مشاهده کردند(19). یوجی و همکاران (2006) به دنبال 8 هفته تمرین تناوبی سرعتی افزایش قابل‌توجه HSP72 را در عضلات رت مشاهده کردند(30). به نظر می‌رسد HIT یک پروتکل کاربردی است و طبق یافته‌ها، نتایج مطلوبی در کوتاه‌مدت در اثر این تمرین ایجاد می‌شود. بنابراین به نظر می‌رسد، می‌تواند سازگاری‌های مثبت در افزایش سطوح سرمی GPX و HSP72 در محیط گرم و معتدل ایجاد نماید.

[1] . Linossier