تمرینات پلایومتریک، نوعی تمرین روی دستگاه عصبی – عضلانی است که در این روش عمل  طویل شونده عضلانی بلافاصله به عمل کوتاه شونده مبدل می گردد. و هدف از اجرای این تمرین، افزایش میزان توسعه نیرو یا به عبارتی دیگر توان عضلانی است. این تمرین، که مبنای فیزیولوژیکی آن، بازتاب میوتاتیک (بازتاب کششی) است، در اواسط دهه 1960 معرفی شده است. و مقصود از اجرای تمرین پلایومتریک، کاهش زمان موجود بین انقباض طویل شونده (برون گرا) و کوتاه شونده (درون گرا)، یعنی کاهش زمان چرخه کشش-کوتاه شدن (SSC) می باشد. موثر بودن برنامه تمرینات پلایومتریک در عملکردهای ورزشی، مخصوصا زمانی که عضلات از آمادگی مطلوبی برخوردار شده باشند (با استفاده از روش های دیگر تمرین قدرتی) (هافمن، 2002).