فصل دوم:مروري بر مطالعات انجام شده
2-1- صرع 7
2-1-1- تقسيم بندي انواع صرع 8
2-1-2- مکانيسم هاي ايجاد صرع 9
2-1-3- آناتومي عملکردي صرع ليمبيک 10
2-1-4- مدل هاي آزمايشگاهي ايجاد صرع 11
2-2- کيندلينگ 11
2-2-1- انواع کيندلينگ 12
2-2-2-کيندلينگ پنتيلن تترازول 13
2-2-3- تقويت سيناپسي 13
2-2-4- تقويت سيناپسي ناشي از PTZ 14
2-2-5- مراحل مختلف تشنج هاي ناشي از کيندلينگ 15
2-3- تشکيلات هيپوکمپ 16
2-3-1-نقش هيپوكمپ در تشنج 17
2-3-1-1-ارتباطات شکنج دندانه دار 17
2-3-1-2-شکنج دندانه دار و کيندلينگ 18
2-4-نقش نوروترانسميترها در صرع 19
2-4-1- استيل کولين 19
2-4-2-نوراپي نفرين 20
2-4-3-گابا(GABA) 20
2-4-4- اسيدهاي آمينه تحريکي 21
2-4-5- آدنوزين 21
2-4-6- دوپامين 22
2-4-7- سروتونين 22
2-5- سيستم سروتونرژيک و صرع 23
فصل سوم:مواد و روش ها
3-1- آماده سازي مواد و وسايل لازم 26
3-1-1- تهيه الكترود 26
3-1-2- تهيه كانول 26
3-1-3- آماده سازي دارو 27
3-1-3-1- داروي مورد استفاده 27
3-1-3-2- تهيه دوزهاي مختلف دارو 27
3-2- جراحي حيوانات 27
3-3- تحريک حيوانات 28
3-4- ثبت پتانسيلهاي ميداني 29
3-5- روش تزريق دارو 29
3-6- کيندلينگ حيوانات بوسيله PTZ 30
3-7-گروههاي آزمايشي 30
3-8- روش تجزيه و تحليل آماري 32
فصل چهارم:نتايج
4-1- تأييد بافت شناسي 34
4-2- نتايج آزمايش اول 35
4-2-1- اثر اعمال تحريک تتانيک بر پتانسيل هاي ميداني در حيوانات دست نخورده(بدون تزريق PTZ) 36
4-3- نتايج آزمايش دوم 37
4-3-1- بررسي نقش گيرنده هاي سروتونين بر اثر بخشي تحريک تتانيک در حيوانات کيندل (با تزريق PTZ) 37
4-3-2- بررسي تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 5/12 نانومولار بر اثر بخشي تحريک تتانيک در حيوانات کيندل 40
4-3-3- بررسي تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 25 نانومولار بر اثر بخشي تحريک تتانيک در حيوانات کيندل 41
4-3-4-بررسي تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 50 نانومولار بر اثر بخشي تحريک تتانيک در حيوانات کيندل 43
4-4-مقايسه دوزهاي مختلف آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني (WAY-100635)در اثر بخشي LTP 46
فصل پنجم:بحث، نتيجه گيري و پيشنهادات
5-1- بحث و بررسي 48
5-2-نتيجه گيري 52
5-3- پيشنهادها 53
منابع References 54
فهرست جدول ها
عنوان صفحه
جدول2-1: تقسيم بندي انواع صرع بر اساس نامگذاري مجمع بين المللي مبارزه با صرع 9
فهرست شکل ها
عنوان صفحه
شکل2-1: جايگاه هيپوکمپ در مغز انسان 17
شکل2-2: نمايي از ورودي و خروجي هاي شکنج دندانه دار. 18
شکل2-3: ساختار شيميايي شماتيک سروتونين 23
شکل3-1: نمونه اي از ثبت پتانسيل ميداني ناحيه شکنج دندانه دار پس از تحريک تک پالس 29
شکل3-2: نحوه تزريق دارو به داخل بطن جانبي با استفاده از پمپ تزريق (a) و سرنگ هاميلتون (b) 30
شکل3-3: پروتوکل زماني گروه1(غيرکيندل)از آغاز جراحي تا آخرين ثبت گرفته شده. 31
شکل3-4: پروتوکل زماني گروه2(کنترل کيندل)از آغاز جراحي تا آخرين ثبت گرفته شده. 31
شکل3-5: پروتوکل زماني گروه هاي 3 ، 4 و 5(گروه هاي درمان کيندل) از آغاز جراحي تا آخرين ثبت گرفته شده. 32
شکل 4-1 : موقعيت شکنج دندانه دار در مغز انسان. 34
فهرست نمودارها
عنوان صفحه
نمودار1-2-4 A اثر اعمال تحريک تتانيک بر دامنه اسپايک هاي تجمعي در گروه1 (غير کيندل). 36
نمودار1-2-4 B اثر اعمال تحريک تتانيک بر شيب پتانسيل هاي ميداني در گروه1 (غير کيندل). 37
نمودار1-3-4 A اثر اعمال تحريک تتانيک بر دامنه اسپايک هاي تجمعي در گروه 2(کنترل کيندل). 38
نمودار1-3-4 B اثر اعمال تحريک تتانيک بر شيب پتانسيل هاي ميداني در گروه2( کنترل کيندل). 38
نمودار1-3-4 C درصد تغييرات دامنه اسپايکهاي تجمعي قبل و بعد ازاعمال تحريک تتانيک در گروه 1و2(غير کيندل و کنترل کيندل). 39
نمودار 1-3-4 D درصد تغييرات شيب پتانسيل هاي ميداني قبل و بعد ازاعمال تحريک تتانيک در گروه1و2(غير کيندل و کنترل کيندل). 39
نمودار2-3-4 A اثر تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 5/12 نانومولار و اعمال تحريک تتانيک بر دامنه اسپايک هاي تجمعي در گروه 3(WAY12.5). 40
نمودار2-3-4 B اثر تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 5/12 نانومولار و اعمال تحريک تتانيک بر شيب پتانسيل هاي ميداني در گروه 3(WAY12.5). 41
نمودار 3-3-4 A اثر تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 25 نانومولار و اعمال تحريک تتانيک بر دامنه اسپايک هاي تجمعي در گروه 4(WAY25). 42
نمودار 3-3-4 B اثر تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 25 نانومولار و اعمال تحريک تتانيک بر شيب پتانسيل هاي ميداني در گروه 4(WAY25). 42
نمودار 4-3-4 A اثر تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 50 نانومولار و اعمال تحريک تتانيک بر دامنه اسپايک هاي تجمعي در گروه 5(WAY50). 43
نمودار 4-3-4 B اثر تزريق آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني ((WAY-100635 با غلظت 50 نانومولار و اعمال تحريک تتانيک بر شيب پتانسيل هاي ميداني در گروه 5(WAY50). 44
نمودار 4-3-4 C در صد تغييرات دامنه اسپايک هاي تجمعي(PS)گروه هاي کيندل قبل از تزريق دارو و بعد اعمال تحريک تتانيک. 45
نمودار 4-3-4 D در صد تغييرات شيب پتانسيل هاي ميداني(fEPSP) گروه هاي کيندل قبل از تزريق دارو و بعد اعمال تحريک تتانيک. 45
فهرست علامت‌ها و اختصارها
پتانسيل هاي پس سيناپسي ميداني
Field Excitatory Post-synaptic Potential
fEPSP
پتانسيل هاي ميداني تک پالس
Local Field Potential
LFP
تقويت سيناپسي طولاني مدت
Long Term Potentiation
LTP
اسپايک تجمعي
Population Spike
PS
پنتيلن تترازول
Pentylenetetrazol
PTZ
چکيده
با وجود تحقيقات گسترده در زمينه صرع و تشنج در حدود 75 درصد موارد، دلايل ايجاد تشنج روشن نيست. اما شواهد زيادي وجود دارد که نشان مي دهد سيستم سرتونرژيک و تحريک گيرنده هاي سروتونيني شدت حملات تشنجي را کاهش مي دهد و شروع تشنجها را به تأخير مي اندازد. با توجه به نقش گيرنده سروتونيني 5-HT1A در فعاليت سيناپسي و در نتيجه اهميتي که در مدل هاي تشنجي دارد، از طرفي با توجه به تشابه مکانيسم هاي در گير در ايجاد حملات تشنجي و تقويت طولاني مدت (Long Term Potentiation; LTP) هدف از مطالعه حاضر بررسي نقش اين گيرنده در تقويت سيناپسي ناشي از پنتيلن تترازول (Pentylenetetrazol; PTZ) است. بنابراين آزمايشات بدين ترتيب طراحي شد:20 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار با وزن 320-220 در پنج گروه به صورت تصادفي تقسيم شدند؛ گروه1 (غير کيندل): بدون هيچ مداخله اي براي جراحي استرئوتاکسيک آماده شدند. پس از قرار دادن الکترودهاي تحريک و ثبات در مکان هاي مشخص شده، به مدت 20 دقيقه ثبت پايه پتانسيل هاي ميداني با تک پالس انجام گرديد. پس از ثبت پتانسيل هاي ميداني تحريک تتانيک جهت ايجاد LTP القا شد. پس از اعمال تحريک تتانيک، دوباره ثبت پتانسيل هاي ميداني به مدت 20 دقيقه انجام گرفت. گروه 2 (کنترل کيندل): تمام مراحل انجام آزمايش مشابه گروه اول بود با اين تفاوت که حيوانات قبل از جراحي طي دوره يک ماهه تزريق PTZ کيندل شده بودند. گروه 3تا5(گروه هاي درمان کيندل): مراحل انجام آزمايش مشابه گروه دوم بود با اين تفاوت که آنتاگونيست گيرنده ي 5-HT1A سرتونيني (WAY-100635) با غلظت 5/12، 25 و 50 نانومولار تزريق داخل بطني مي شد. همچنين بعد از تزريق آنتاگونيست و قبل از القاي LTP 20 دقيقه ثبت پتانسيل هاي ميداني نيز گرفته مي شد.بخش اول نتايج نشان داد که تحريک تتانيک شيب پتانسيل هاي ميداني (fEPSP) و دامنه اسپايک هاي تجمعي(PS) را به طور معناداري افزايش مي دهد. گروه غير کيندل و کنترل کيندل پس از اعمال تحريک تتانيک به منظور ايجاد LTP به طور معني داري متفاوت از يکديگر پاسخ دادند (p0.001). همچنين بخش ديگر نتايج نشان داد که تزريق WAY-100635 (با غلظتهاي 5/12، 25 و 50 نانومولار) در گروه هاي 3 تا 5 نسبت به گروه 2، fEPSP و PS به طور معناداري کاهش پيدا کرد(p0.001).نتايج کار نشان داد که القاي LTP در حيوانات صرعي در حضور آنتاگونيست سرتونيني 5-HT1A تضعيف مي شود به نظر مي رسد که آگونيست سروتونيني القاي LTP را تقويت و در نتيجه ممکن است در تقويت حافظه و يادگيري افراد صرعي مفيد باشد.
کلمات کليدي: صرع، کيندلينگ، آنتاگونيست گيرنده 5-HT1A، تحريک تتانيک
فصل اول:
کليات
1-1-مقدمه
صرع1 يکي از اختلالات رايج عصبي است که دانش بشري در مورد مکانيسم هاي ايجاد و درمان قطعي آن هنوز ناقص مي باشد. از اينرو با استفاده از مدل هاي آزمايشگاهي ايجاد تشنج، مطالعات فراواني در حال انجام است.
يکي از مدل هاي ايجاد تشنج، کيندلينگ است که در آن با تحريک مکرر ناحيه خاصي از مغز در حيوانات آزمايشگاهي تشنج ايجاد مي شود. به کمک اين مدل آزمايشگاهي مي توان نحوه ارتباط بين نواحي مختلف مغزي را بررسي کرد، و نقش داروها و مواد شيميايي مختلف را بر تشنج ايجاد شده در يک ناحيه مشخص مورد بحث قرار داد.
کيندلينگ بهترين مدل براي ايجاد تشنجات موضعي پيچيده مي باشد(ستو و همکاران،21990)؛ در تشنج هاي موضعي پيچيده منشا ايجاد تشنج معمولا لوب گيجگاهي و سيستم ليمبيک است(گلور3،1992؛ فيشر4،1989). شايع ترين نوع صرع در انسان صرع لوب گيجگاهي5 است(انجل6، 1998). در اين نوع صرع هيپوکمپ نقش مهمي در عمومي شدن تشنجات دارد. به علاوه نشان داده شده که در صرع لوب گيجگاهي، فيبرهاي خزه اي (آکسون سلول هاي گرانولي شکنج دندانه دار) به مقدار زياد شروع به جوانه زدن کرده و لايه هاي سوماتيک و مولکولي شکنج دندانه دار را عصب دهي مي کنند(کوهن7 و همکاران،2003).
در ميان نواحي مختلف مغز، شکنج دندانه دار به عنوان بخشي از تشکيلات هيپوکمپ نقش مهمي در صرع لوب گيجگاهي دارد و يکي از نواحي حساس براي ايجاد کيندلينگ است(انج و همکاران8،2006؛ موريموتو و همکاران9،2004). کيندلينگ باعث تقويت مدارهاي مهاري و تحريکي در اين ناحيه مي شود(آدامک و همکاران10،1981؛ ديجنگ و راسين11،1987؛ مارو و گودارد12،1987؛ گيلبرت13، 1991) به طور مثال، نشان داده شده است که کيندلينگ شيب پتانسيل هاي پس سيناپسي ميداني و دامنه اسپايک هاي دسته جمعي را افزايش مي دهد (روبينسون و همکاران14، 1991؛ روتريچ و همکاران15، 2001).
با وجود تحقيقات گسترده در زمينه صرع و تشنج در حدود 75 درصد موارد، دلايل ايجاد تشنج روشن نيست(زاروسکي و همکاران16،2007). اما شواهد زيادي وجود دارد که نشان مي دهد سيستم سرتونرژيک و تحريک گيرنده هاي سروتونيني شدت حملات تشنجي را کاهش مي دهد و شروع تشنجها را به تأخير مي اندازد(لازارووا و همکاران17،1979؛ لوسچر و همکاران18،1985؛ يان و

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید