کیفیت آموزش الکترونیکی را باید رسالتی خطیر دانست/ تداوم آموزش الکترونیکی مضر بود

[ad_1]

عضو هیأت علمی دانشگاه تهران با اشاره به استفاده از آموزش مجازی در روزهای شیوع کرونا در دو سال گذشته، گفت: دانشجویان نیاز به تعامل با اساتید و سایر دانشجویان و ایجاد ارتباط متقابل و انتقال مفاهیم علمی دارند. صرفا با برگزاری کلاس های مجازی امکان پذیر نیست.

دکتر. حسین حسینی، معاون سابق دانشگاه تهران در گفت وگو با ایسنا، گفت: وی گفت: زمانی که آموزش الکترونیکی توجه جهان را به خود جلب کرد، ایران از آن غافل بود و اکنون در حالی که آموزش الکترونیکی در سراسر جهان رو به افزایش است، مشکلاتی مانند پهنای باند محدود اینترنت را ایجاد کرده است. آموزش مجازی در ایران شرایط متفاوتی دارد.

عضو هیئت علمی دانشگاه تهران با بیان اینکه در ایران فرهنگ سازی در زمینه آموزش مجازی وجود ندارد، تصریح کرد: قبل از شیوع کرونا، دانشگاه ها می توانستند 10 درصد کلاس ها را به صورت مجازی بر اساس مدارک بالادستی برگزار کنند، اما این امکان برای دوره های عمومی وجود نداشت. در مقطعی شورای آموزشی دانشگاه تهران تصمیم گرفت ظرفیت کلاس های مجازی را از 10 درصد به 20 درصد افزایش دهد. اما از آنجایی که دانشگاه نتوانست تعداد کلاس های مجازی را افزایش دهد، این پیشنهاد رد شد و تنها تعدادی از کلاس های مجازی باقی ماند.

وی ادامه داد: در پی شیوع کرونا، دانشگاه‌ها مجبور به برگزاری کلاس‌های مجازی شدند، اما مقدمات آن فراهم نشد و این عدم آمادگی ریشه در مسائلی داشت که بخشی از آن در داخل دانشگاه و برخی خارج بود.

دکتر. حسینی با بیان اینکه کیفیت آموزش الکترونیکی باید به عنوان یک رسالت خطیر مورد توجه قرار گیرد، تصریح کرد: عوامل متعددی بر کیفیت این روش آموزشی تاثیرگذار است و باید مورد توجه قرار گیرد. به عنوان مثال پهنای باند اینترنت باید افزایش یابد و به اعضای هیئت علمی در مورد کلاس های مجازی آموزش داده شود. کمبود منابع برای دانشگاه ها نیز می تواند کیفیت آموزش را کاهش دهد.

استاد دانشگاه تهران با تاکید بر اینکه آموزش الکترونیکی باید جزء لاینفک نظام آموزش عالی باشد، تصریح کرد: باید قاطعانه گفت که شرایط دانشگاه ها مشابه دوران قبل از کرونا نخواهد بود. شناسایی کاستی ها و مشکلات آموزش الکترونیکی را باید یک رسالت خطیر تلقی کرد، زیرا اعضای جامعه دانشگاهی به سیستم آموزش الکترونیکی با همه مزایا و معایب آن عادت کرده اند.

وی افزود: زمانی که صحبت از بازگشت به آموزش حضوری می شود، دانشگاه ها اعلام می کنند که بودجه اختصاص یافته محدود است. به همین دلیل نمی توانند کلاس های حضوری برگزار کنند. همچنین مسائل مدیریتی مانند محدودیت فضای خوابگاه یا عدم تامین غذا برای دانشجویان وجود دارد که ربطی به مسائل آموزشی ندارد. با تمرینات حضوری نباید مثل صفر و صد برخورد کرد. کشور با موج جدیدی از کرونا مواجه است. پس از گذراندن پست فعلی، باید کلاس ها را حضوری تدریس کنیم. وقتی شرایط برگزاری کلاس ها فراهم است چرا امکان حضور بیشتر دانشجویان در دانشگاه ها فراهم نمی شود؟ وقتی دانش آموزان فرصت حضور در کلاس ها را دارند، چرا فقط حضوری در امتحانات شرکت کنند؟ به گفته وزیر علوم کلاس های عملی باید حضوری باشد. دانشجویان دکتری و کارشناسی ارشد نیز برای نگارش پایان نامه یا پایان نامه خود باید در دانشگاه حضور داشته باشند.

این استاد دانشگاه تهران با تاکید بر اینکه ادامه روش برگزاری کلاس های مجازی مضر بود و آسیب های جبران ناپذیری به همراه داشت، خاطرنشان کرد: دانشجویان نیاز به کلاس های حضوری و تعامل مشترک دارند. کلاس های حضوری مجازی باید در نظر گرفته شود و امتحانات دانش آموزان به صورت حضوری برگزار شود.

استاد دانشگاه تهران با بیان اینکه آموزش حضوری از جنبه های مختلف قابل تحلیل است، تصریح کرد: پرسش و پاسخ، تعامل و گفتگوی حضوری باعث انتقال نکات علمی می شود. در حالی که برگزاری کلاس های مجازی با تمام نیازهای آن ممکن است بخشی از آموزش را پوشش دهد، اما هیچ جزء نمی تواند جایگزین کلاس های حضوری شود.

به گفته دکتر حسینی، تعامل دانش آموزان با یکدیگر و با معلمان فقط یک موضوع فرهنگی نیست. این نیز نوعی آموزش است. دانشجویان هنگام حضور در محیط دانشگاه تحت تأثیر منابع مختلف قرار می گیرند. اگرچه در طول مجازی سازی آموزش تلاش هایی برای پرکردن این خلأ صورت گرفته است، اما به اندازه حضور دانشجویان در محیط دانشگاه موثر نیست.

انتهای پیام

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.